Om een voorbeeld te geven uit eigen praktijk.
Jip is een hond die perfect los kan lopen in veilige omgeving. Ik wilde hem die vrijheid niet onthouden en dus gingen we dagelijks ergens heen waar hij lekker los kon. Dit was of het bos, of in de weilanden.
Jip was een ramplan op straat, hyperalert uitvallen, tremoren, stresssignalen. Thuis geen rust kunnen vinden in de nachten met name en niet alleen thuis kunnen zijn. Alles wees er al lang op dat Jip in een vicieuze stresscirkel zat. Zo kwam hij hier binnen en zo bleef hij. Een hond in die staat is heel moeilijk bereikbaar. Ik heb van alles geprobeerd om deze vicieuze cirkel te doorbreken, maar niets leek voor langere tijd te werken. Hij kwam ook niet tot voldoende kwalitatieve slaap en dit hield de cirkel mede in stand. Waar was die sleutl om z'n kringetje te doorbreken?
Noodgedwongen (medisch) mocht Jip langere tijd niet los. Tegelijkertijd kon Lily geen langere wandelingen meer aan. Dus we beperkten ons tot aangelijnde wandelingen in de buurt. En Jip werd kalmer, beter bereikbaarder. Om te testen heb ik hem later nog eens los van de lijn gehad, Jip wist zich geen raad met de vrijheid en schoot weer door. 5 minuten los van de lijn resulteerde in een ongeleid projectiel waarvan het effect 3 dagen aanhield. Weer uitvliegen naar alles, snachts niet kunnen slapen, claimen, tremoren ook in rust. Die vicieuze cirkel is nu doorbroken, Jip is veel beter bereikbaar. Jip zal altijd Jip blijven met veel stress en angstgevoeligheid, een kwetsbare hond die weinig kan hebben. Maar dit simpele 'dingetje', maakt voor hem (en mij) al een wereld van verschil. Jip kan die grote buitenwereld hlemaal niet aan in z'n uppie.